به گزارش قدس آنلاین، اظهارنظر علی‌اکبر صالحی، وزیر امور خارجه پیشین ایران و رئیس بنیاد ایران‌شناسی، درباره یکی از عوامل مشترک منازعات تاریخی، به گفت‌وگویی میان او و آلن ایر، دیپلمات پیشین آمریکایی و عضو سابق تیم مذاکرات هسته‌ای واشنگتن با تهران، در شبکه اجتماعی ایکس منجر شد.
صالحی هفته گذشته در نشست رونمایی از کتاب «شرق‌شناسی و ایران‌شناسی در روسیه» گفته بود اگرچه جنگ‌های مختلف در طول تاریخ به دلایل متفاوتی آغاز شده‌اند، اما فقدان شناخت و آگاهی متقابل میان طرف‌های درگیر، وجه مشترک بسیاری از این منازعات است.
رئیس بنیاد ایران‌شناسی توضیح داده بود که سوءبرداشت از طرف مقابل می‌تواند زمینه‌ساز درگیری شود و گاهی نیز با اظهارات نادرست و تحریک‌آمیز تشدید می‌شود.
آلن ایر: شناخت بیشتر همیشه اختلافات را حل نمی‌کند
آلن ایر در واکنش به این دیدگاه، با بیان اینکه با احترام با نظر صالحی موافق نیست، نوشت که تعارض‌ها را نمی‌توان صرفاً نتیجه سوءتفاهم متقابل دانست و افزایش شناخت از طرف مقابل نیز لزوماً اختلافات را برطرف نمی‌کند.
این دیپلمات پیشین آمریکایی با اشاره به جنگ میان آمریکا، رژیم صهیونیستی و ایران، گفت هرچند دو کشور ایران و آمریکا تا حد زیادی شناخت متقابلی از یکدیگر ندارند و این مسئله شرایط را دشوارتر می‌کند، اما ماهیت «بازی حاصل‌جمع صفر» در این منازعه حتی بدون چنین سوءتفاهم‌هایی نیز می‌توانست باقی بماند.
پاسخ صالحی: مأموریت دیپلماسی جلوگیری از جنگ است
صالحی در پاسخ به اظهارات ایر، ضمن ابراز احترام متقابل، توضیح داد که منظورش یکسان بودن دلایل آغاز جنگ‌ها نیست؛ بلکه تأکید او بر وجود یک عامل مشترک، یعنی نبود شناخت عمیق و آگاهی کافی میان طرف‌های درگیر، در بسیاری از منازعات است.
او در ادامه، نقش دیپلماسی را در افزایش شناخت متقابل و جلوگیری از درگیری برجسته کرد و نوشت: «وظیفه دیپلماسی تعمیق آگاهی و جلوگیری از نزاع و جنگ است.»
توافق بر نقش دیپلماسی، اختلاف بر سر ریشه تعارض‌ها
آلن ایر در پاسخ دوباره به صالحی، با اصل نقش دیپلماسی در افزایش شناخت و جلوگیری از جنگ موافقت کرد، اما توضیح داد که حتی با رفع سوءتفاهم‌ها و شکل‌گیری درک متقابل عمیق نیز ممکن است اختلافات اساسی میان طرف‌ها همچنان پابرجا بماند.
او در عین حال تأکید کرد که در منازعه کنونی، سوءتفاهم‌های متعدد و نبود اعتماد میان طرف‌ها، روند حل بحران را دشوارتر کرده است.
این گفت‌وگو بر دو برداشت متفاوت از ریشه منازعات تأکید دارد: صالحی بر اهمیت شناخت متقابل و نقش پیشگیرانه دیپلماسی تمرکز می‌کند، در حالی که ایر معتقد است برای حل برخی تعارض‌ها، رفع سوءتفاهم به‌تنهایی کافی نیست و اختلافات بنیادین نیز باید مورد توجه قرار گیرند.
نظر شما